در این چند سال که اینترنت، یار دیرینه ام بوده و در این چند سال وبلاگ نویسی و این چند ماه حضور در شبکه های اجتماعی نظیر ویچت و اینستاگرام، به این نتیجه رسیدم که باید زن و مرد هر دو دارای این اشتراک باشند و یا حداقل دورادور در جریان این شبکه ها باشند تا بتوانند یکدیگر را بهتر درک کنند. در این شبکه ها، احساسات و تجاربی حاصل می شود که در جهان واقعی هرگز رخ نمی دهد.

جهان واقعی ما، حریم دارد و این حریم بسیار خصوصی است. مهمانی ها و مراسم و تفریحات ما در چهار دیواری مان رخ می دهد و کسی متوجه آن نمی شود. اما اکنون امواج اینستاگرام، فیسبوک و ... جشن تولدها، گردش ها، تفریحات، کادوی تولد، شام و نهار و حتی خریدها را به معرض نمایش می گذارد.

اکنون تجربه حضور در این شبکه های اجتماعی، مانند تجربه حضور در دانشگاه است: به این معنا که افرادی که تجربه دانشگاه دارند و از لحاظ تحصیلات در یک حد می باشند، یکدیگر را بهتر درک می کنند. و در حال حاضر شبکه های اجتماعی نیز اینگونه هستند. اعضای این شبکه ها به نوعی اعتیاد مبتلا می شوند که مانند اعتیاد به تلویزیون و تماشای بازی فوتبال می تواند مهم و حیاتی باشد!

حتما آدمهای بسیاری را دیده اید که به محض ورود به منزل، می روند سراغ کنترل تلویزیون! حالا افراد به سمت کامپیوتر می روند (البته اگر از طریق اینترنت موبایلشان اقدام نکرده باشند!) تا صفحه دوستانشان را چک کنند و ببینند چه کسی چه کار کرده و کجا رفته و چه گفته و چه خورده و ...  

خلاصه در یک کلام، به نظرم دختران و پسرانی که قصد ازدواج دارند حتما باید این مورد را هم در نظر بگیرند!