آقای رسانه ملی! ما اگر نخواهیم رسانه ملی، دین و اخلاق و امید و آگاهی به ما بدهد، چه کسی را باید ببینیم؟

تجربه سالیان اخیر نشان می دهد که رسانه ملی در این حوزه ها، پرونده خوبی ندارد. زحمت می کشند؛ آدمهای خوب و خدمتگذار کم نیستند؛ اما همان چند نفر نخاله کار همه خوبان را خدشه دار می کنند.

هر گاه رسانه ملی از چیزی حرف زده، مثلا خبری از نظارت بازار و کنترل گرانی پخش کرده، فردای آن خبر همان اجناس گرانتر می شوند. مثلا پارسال زحمت کشیدند و از سه ماه به عید نوروز، موضوع بسیار مهم و حیاتی و ضروری آجیل شب عید را مطرح کردند و توانستند قیمت پسته و آجیل را به صورت صعودی بالا ببرند.

اکنون هم از امیددهی به مردم صحبت می کنند؛ می ترسیم همین یک ذره امید و آرزویمان نیز نابود شود.

رسانه ملی عزیز، دین و اخلاق را به خود مردم واگذار کن؛ مردم خودشان به دنبال استاد راه می روند؛ قدیم ها، مردمان به پای منبرها می رفتند و از عالمان خود که در همان محله میزیستند و تمام اعمال و اخلاقیات روحانی و پیشنماز و خانواده شان را می دانستند، فرا می گرفتند.

رسانه ملی تو در امتحاناتت مرتبا رفوزه شدی؛ هر روز دسته گلهای تازه از برخی هرچند انگشت شمار از مدیران و مجریانت را شاهد هستیم. دین و اخلاق را به دست افراد و مجریانی می سپاری که فقط به خاطر پول و حقوق رسانه ای از اسلام و دین و اخلاق دم می زنند؛ بعد باید جلوه های بداخلاقی هایشان را در رسانه های اجتماعی مثل فیسبوک تماشا کنیم!

در حوزه آگاهی هم نشان دادی که در تنگناهای حساس اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی، نمی توانی خوب مدیریت بحران داشته باشی. در بسیاری از موارد یک طرفه پیش قاضی رفتی! اخبار سومدارانه ات بسیاری از خانواده ها را به سمت فیسبوک و ماهواره سوق داد.

وقتی در حوزه دین، اخلاق و آگاهی نتوانی نمره خوبی کسب کنی، نتیجه اش می شود یک جامعه ناامید که در پست مهاجرت، اکثرا دم از رفتن و مهاجرت می زنند. ما خودمان به خودمان امید می دهیم. دست شما درد نکند از اینکه به فکر ما هستی.

همینجوری نوشت: راستی در این نشست پذیرایی هم بوده؟ نهار هم دادند؟ جایزه؟ کادو؟ سکه؟ لوح تقدیر؟ سوئیچ خودرو؟