حادثه دیروز سراوان مبنی بر شهادت سربازان و مرزبانان مان، خیلی دردناک است. دل هر آدمی برای این سربازان و خانواده های گرامیشان که منتظر تمام شدن خدمت سربازی شان بودند می سوزد.

چند سالی است که نسبت به مقام سرباز احساس خاصی دارم؛ یک احساس قدردانی و تشکر؛ احساسی که قابل بیان نیست. وظیفه حفظ پرچم و حریم و مرز سرزمین و میهن مان به عهده این سربازان است که همه ی ما یکی از آنها را در فامیل مان داریم. هر روز ممکن است در خیابان شاهد سربازانی باشیم که سر خود را تراشیده اند و یا لباس فرم به تن و پوتین به پا دارند و یک ساک سربازی بر دوششان گذاشته اند؛ صورتشان از فرط آفتاب سوخته و تیره شده باشد.

سرباز میهنم خدا یار و یاورت باشد. تو برای آرامش من و خانواده ام جانت را در کف دستت گذاشته ای و از مرزهای کشورم دفاع و حفاظت می کنی.